Kültürümüzde çokça dillere pelesenk olmuş bir deyiş vardır: "Boş duranı Allah sevmez." Aslında bu söz, insan psikolojisinin çok temel bir dinamiğine işaret eder.

Sürekli bir koşuşturmaca ve tempo içindeyken, boş vakitler başlangıçta bize bir hediye gibi gelir. Sürekli ertelediğimiz düşünceleri, zihnimizde kurup da yoğunluktan bir türlü sonuca bağlayamadığımız senaryoları nihayete erdirmek için harika bir fırsattır. Ancak her güzel şeyin bir sonu varken, boşluğun getirdiği düşünce sarmalının genellikle bir sonu yoktur.

Düşünce düşünceyi çağırır. Bir gün kendimizi ve geçmişimizi, ertesi gün çevremizi, sonra ülkemizi, dünyayı ve en nihayetinde evreni sorgularken buluruz. Bu zincirleme reaksiyon gidebildiği yere kadar gider ve bir kişinin zihninin derinliklerine ne kadar inebileceğini kestirmek çoğu zaman güçtür. Asıl tehlike de tam olarak bu noktada başlar. "Fazla düşünmek şeytandandır" sözü de aslında bu kontrolsüz derinleşmeye bir atıftır.

Başlangıçta bu yaklaşım "düşünceye ket vurmak" gibi gelebilir ve kulağa rahatsız edici gelmesi son derece doğaldır. Fakat belirli bir meşgalemiz olmadığında ve boşluk hissi uzadığında, mevcut durumumuzu durmaksızın sorgulamak ruhsal tablomuzu daha riskli ve kırılgan bir hale sokar.

Eylemde Kalmanın Psikolojik İşlevi

Peki çözüm nedir? Böyle zamanlarda yeni arayışlarda bulunmak, yeni beceriler edinmek, zihni bize değer yaratacak işlerle meşgul etmek en sağlıklı yollardan biridir. Zihin bir görev veya telaş içerisindeyken, derin bir mutsuzluğa kolay kolay yer bulamaz. Çünkü dikkatin odak noktası, iç dünyadaki o boşluk hissinden çıkıp dışarıdaki eyleme kaymıştır.

Yine de bu tablo, eylem halinde olmanın mutsuzluğu tamamen yok ettiği anlamına gelmez. Bazen yoğun bir temponun ardına, yüzleşmekten kaçındığımız yorgun duyguları ustaca gizleriz. Sürekli meşgul olmak; o duygularla sağlıklı bir şekilde yüzleşmek yerine onları geçici olarak bloklama ve eylemde kalarak hayata tutunma çabamızın bir yansıması da olabilir. Önemli olan, bu meşguliyetin bizi kendimizden kaçıran bir perde mi, yoksa bizi geliştiren bir araç mı olduğunu fark edebilmektir.