Bir ilişki bozulduğunda bu cümle sıkça duyulur: Başlangıçtaki beklentilerle mevcut beklentiler arasındaki fark dağları aşmıştır. John Bowlby, ilişkilerin yalnızca romantik seçimler değil, aynı zamanda tehlike ve güvenlik anlarında aktive olan içsel sistemler olduğunu söyler. İlişkinin başında bu sistem tam kapasiteyle çalışmayabilir ve karşımızdaki kişinin aslında bize tehlikeli gelen yönlerini görmezden gelebiliriz. Günübirlik ilişkilerindeki hız ve geçici uyum, bağlanma sistemini sakin modda çalıştırır. Bu sakinlik de çeşitli isimlerle ortaya çıkar; mesela tensel uyum veya yıldırım nikahı gibi.

Ancak evlilik gibi önemli dönüm noktalarında bağlanma sistemi yeniden aktif olur. Bu noktada mesele eşin değişmesi değil, kişinin kendine özgü bağlanma biçimlerinin yeniden görünür hâle gelmesidir. Kaçınan yapı geri çekilir, kaygılı yapı daha fazla temas talep eder, güvenli yapı ise bu gerilimi tolere eder. İlişkiler çoğu zaman, ilişkinin ilk döneminde henüz ihtiyaç duyulmayan yönlerin zamanla zorunlu hâle gelmesi nedeniyle kopmalara uğrar. Görmezden gelinen ufak tefek hatalar göze batmaya başlar. Başta romantik gelen yoğun ilgi veya ilgisizlik, zamanla boğucu gelebilir veya kişiyi boşlukta hissettirebilir.

Bu nedenle anlaşmazlıklar; çoğu zaman karakter bozukluğu ya da sevgi eksikliğinden ziyade, bağlanma biçimlerinin veya beklentilerin uyuşmamasından ya da çözümlenmemiş iç temsillerin gün yüzüne çıkmasından kaynaklanır. İnsanlar evlendikten sonra başka biri olmaz; odunun ham maddesi odundur. Ama evlilik, kişinin gerçek kimliğini saklayabileceği alanları kısıtlar. Bu noktada da anlaşmazlıklar başlar. Bu fark edildiğinde ilişki ya bilinçli olarak yeniden ele alınır ya da taraflar, aslında hiç tanışmadıkları bir geçmişle kavga etmeye devam ederler.