Kimi yoga matında huzur arar, kimi de pilates matında. Kimi secdede kimi de koşuda. Her durumda da iyileştirici bir güç olduğu aşikardır. Bu güç direkt eylemin içeriğinden ziyade, zihnimizin düzenli rutinlere verdiği bir yanıttır. Beynimizin belirsizlikten hoşlanmadığını katrilyonlarca kez söylemiştik; bilindik cehennemi falan seçiyordu hani. Aynı şekilde düzenli olarak tekrar edilen her ritüel ve davranış da sinir sistemine "güvendesin ve her şey olağan akışında" mesajı yollayarak bir yerde amigdala aktivitesini bile yatıştırıp stresi azaltabilir. BDT'de davranışsal aktivasyon ve rutin oluşturmanın kalbinde de bu tarz bir mekanizma yatar. Kişiye öngörülebilirlik ve yeterlilik hissi kazandırarak kaygı ve eylemsizlik döngüleri kırılmaya çalışılır. Örneğin her sabah aynı saatte bitkileri sulamak veya her akşam yarım saatlik kısa bir yürüyüş yapmak, yapılan eylemden bağımsız olarak zihnimizde güvenli alanlar yaratır. Hayatınızın yoluna girmesini sağlayan şeyler bir anda alınan büyük kararlar veya "pazartesi nasipse istanbulu fethedeceğim" kararları değildir. Aslında daha çok minik minik edinilen rutinler ve bu rutinlere sadık kalarak sinir sistemimizde ilmek ilmek inşa ettiğimiz düzen, güvenlik ve istikrar hissidir.

Tabi işin tehlikeli ve bir o kadar da çarpıcı bir kısmı da var. Zihnimiz sırf bu öngörülebilirlik açlığından ötürü sürekli tekrarlayan kaygılı düşünceleri de kendine sahte bir güvenli alan olarak belirleyebilir ve aslında "bilindik cehenneme" hapsolabilir. Terapide yaptığımız şey de tam olarak budur. Farkında olmadan içinde bulunduğumuz tanıdık cehennemleri fark ettirmek, ardından da zihnin yarattığı sahte konfor alanlarını yıkarak, yerine kişiyi şimdi ve buradaya bağlayan gerçek, işlevsel ve iyileştirici rutinleri inşa etmektir.