İçinde bulunduğumuz modern çağda ilişkiler ne yazık ki baş döndürücü bir hızla ilerliyor; çoğu zaman geçici ve yalnızca anlık hazlar üzerine kurulu bir dinamikle şekilleniyor. Bu tablonun ortaya çıkmasında giderek artan hiper bireyselleşmenin, ekonomik dalgalanmaların ve hayatımızın her alanına nüfuz eden teknolojinin yadsınamaz bir etkisi var. Özellikle internet çağının getirdiği sonsuz seçenek yanılsaması içinde, insanlar birbirlerini kolayca tüketilebilir birer alternatife indirgeyebiliyorlar. Ancak tüm bu yüzeyselliğin tam karşısında, köklenen, zaman geçtikçe usulca derinleşen ve sarsılmaz bir yapıya sahip olan çok güçlü bir kavram duruyor: Vefa.

Çağımızda, yukarıda saydığımız tüm bu zorlayıcı faktörlerin gölgesinde vefalı ve derinlikli ilişkiler geliştirmek gerçekten de zorlaşabiliyor. Birbirimize vefalı olabilmek, emek vermeyi ve bu bağların anlamı üzerine derinlemesine düşünmeyi gerektiriyor. Bunu somutlaştırmak için, yolları lise yıllarında ayrılmış ve birbirlerini çok uzun süre görmemiş iki eski arkadaşı düşünelim. Hayat onları 15 yıl gibi uzun bir aranın ardından yeniden bir araya getirdiğinde, o eski sınırsız, hesapsız ve çocuksu samimiyetin ilk anda kurulamaması çok doğaldır. Çünkü aradan geçen yıllar içinde her ikisi de olgunlaşmış, hayatın getirdiği tecrübelerle değişmiş ve mantığı ön plana alan yetişkinlere dönüşmüşlerdir. Ancak yine de, yeniden filizlenen bu ilişki, yeni tanışılan biriyle kurulan bağa asla benzemez. Ortada yılların silemediği bir yaşanmışlık vardır. Karşınızdaki kişi en nihayetinde, "Biz vaktinde aynı kaptan yerdik, aynı yollardan geçtik" diyebildiğiniz, geçmişinizin şahidi olan o özel insandır.

Şimdi senaryoyu biraz daha duygu yüklü bir yere taşıyalım. Yine aradan 15 yıl geçmiş ve tesadüf eseri birini görmüşsünüz. Duruşu, bakışı, tebessümü size o eski arkadaşınızı öylesine hatırlatıyor ki... Bir süre sonra öğreniyorsunuz ki, karşınızdaki kişi yıllar önce kaybettiğiniz o rahmetli dostunuzun evladıymış. Nasıl ki o arkadaşınıza yıllar sonra kavuştuğunuzda eski günlerdeki o saf sevgiyle sarılabilecekseniz, aynısını onun çocuğuna, ondan geride kalan bu en kıymetli emanete karşı da hissedebiliyorsanız; işte orada gerçek bir bağ, sarsılmaz bir vefa yer etmiş demektir. Çünkü insan en nihayetinde empatiyle var olur. Aynı durumda sizin çocuğunuz kalsaydı, siz de ardınızda bıraktıklarınıza, hatıranıza dostlarınız tarafından böyle şefkatle sahip çıkılmasını istemez miydiniz?

İnsan sosyal ve duygusal bir varlıktır; birbirimize duyduğumuz ihtiyaç hayatın her evresinde baki kalır. Sağlam, köklü bağlar hissetmek de bu temel ihtiyaçlarımızın başında gelir. Üstelik kimi zaman o şefkatli bağın hayatımıza nereden sızacağı hiç bilinmez. Bazen eski bir hocanızın çocuğu, küçükken mahallenizde size abilik yapmış birinin yeğeni ya da çok sevdiğiniz bir akrabanızın torunu bu köprüyü yeniden kurabilir. Böyle derin ve sahici bağlar kurmak, aslında bir bakıma bu dünyada var olduğumuzu, iz bıraktığımızı ve anlam taşıdığımızı kendimize kanıtlamanın en güzel yollarından biridir. Bu durum hem vefayı gösteren hem de o sevgiye muhatap olan için eşsiz bir velinimettir, ruhsal bir doyumdur.

Sonuç olarak, birine vefa göstermek, ona kalbimizde bir yer açmak için devasa sebeplere veya büyük olaylara ihtiyacımız yoktur. Çünkü vefa, hesap kitap bilmez; en saf haliyle içimizden, insan olmanın getirdiği o derin aidiyet duygusundan gelir.